Historia Polski jest pełna niezwykłych wydarzeń, ciekawych faktów, wspaniałych bitew i wielkich władców. Ale historia polski to też wydarzenia smutne jak utrata niepodległości, przegrane powstania czy okres I i II Wojny Światowej. Kto zapomina o swojej historii ten skazany jest na jej powtórzenie. Nie pozwólmy więc aby pamięć o bohaterach i ich chwalebnych czynach została stracona. Niech historia naszego narodu będzie dla nas nauczycielką, abyśmy umieli świętować zwycięstwa i wyciągać wnioski z porażek, które pojawiały się w historii narodu polskiego

 

Mieszko I

Mieszko I został pierwszym władcą słowiańskich plemion zamieszkałych nad Wisłą. Wywodził się z najmniejszego plemienia tamtejszych słowian zwanych Polanami. Dzieciństwo Mieszka I jak i życie jego przodków nie jest znane. Wiadomo jedynie jak nazywali się jego przodkowie. Ojciec Siemomysł, dziad Lestek i pradziad Siemowit lub Ziemowit. Rozpoczęcie panowania przez Mieszka I, datuje się na rok 960 n.e. W tym czasie państwo Mieszka I zajmowało jedynie Wielkopolskę, natomiast główną religią panującą były wierzenia słowian.

 

Bolesław Chrobry

Bolesław był jedynym synem Mieszka I i czeskiej księżniczki Dobrawy. W wieku 6 lat Mieszko I wysyła Bolesława na dwór Cesarza Ottona II jako zakładnika. W roku 984 w wieku 17 lat żeni się z córką margrabiego Miśni Rydygara. Rok później następuje rozwiązanie małżeństwa, po to aby w kolejnym roku ożenił się z nieznaną z imienia księżniczką węgierską. W 987 roku zostaje rozwiązane drugie małżeństwo Bolesława. W 989 roku Bolesław po raz trzeci się żeni. Tym razem jego żoną zostaje Emnilda córka słowiańskiego księcia Dobromira.

 

Mieszko II Lambert

W 1025 roku zaraz po śmierci Bolesława Chrobrego na tron zasiada jego syn Mieszko II. Koronacja Mieszko II na Króla Polski odbywa się jeszcze tego samego roku. Zapatrzony w poczynania ojca, młody Król natychmiast rozpoczyna działania. W 1028 roku zrywa traktat zawarty z Cesarstwem Niemieckim i najeżdża Saksonię plądrując i niszcząc. Rok po tym zajściu Konrad II nowy Cesarz Niemiecki najeżdża na Budziszyn, który udaje się obronić. W tym samym czasie książę czeski Udalryk, odbija Morawy z rąk polskich. Atakowany z dwóch stron Mieszko II, zawiera z Wieletami układ o pomocy zbrojnej.

 

Kazimierz I Odnowiciel

Po śmierci Mieszka II, na ziemiach Polskich następuje ogromny chaos. Od 1034 do 1039 roku, panuje bezkrólewie. Następują bunty chłopów i mieszczaństwa, oraz nawrót pogaństwa. Niszczono kościoły, zabijano biskupów, księży i możnowładców.  Na Mazowszu powstaje odrębne państwo pod dowództwem Miecława, byłego cześnika Mieszka II. W między czasie od kraju Polan odrywa się Pomorze Gdańskie. Osłabione państwo, stało się łakomym kąskiem dla sąsiednich mocarstw. W 1038 roku Brzesław I, książę Czech najeżdża na Polskę, grabiąc i niszcząc grody, które napotkał po drodze. Dociera do Gniezna, skąd zabiera relikwie św. Wojciecha.

 

Bolesław II Szczodry

W 1058 roku umiera Kazimierz Odnowiciel, a na tronie zasiada jego najstarszy syn Bolesław II nazywany Szczodrym. Zaraz po przejęciu władzy Bolesław zaprzestaje płacić Czechom trybut za Śląsk, który został ustalony jeszcze za życia jego ojca. Taki stan rzeczy, doprowadza do wznowienia konfliktu na linii Polska – Czechy. Bolesław będąc osobą porywczą, pragnął być władcą większym od swego ojca. Prowadził więc rozległą politykę zagraniczną. Z jednej strony miał nieuregulowane stosunki z Czechami, a już w 1060 roku udał się wraz z wojskiem na Węgry. 

 

Władysław Herman

Władysław Herman  był młodszym syn Kazimierza I Odnowiciela i  Dobroniegi. Urodził się około 1004 roku, zmarł 4 czerwca 1102. Władcą Polski był w latach 1079-1102. Należała do niego dzielnica mazowiecka, jednak władzę sprawował tam Bolesław, a on sam mógł tylko czerpać dochody i sprawować funkcję przybliżoną do odpowiednika naczelnika danej prowincji. Władysław został ojcem koło 1070 roku. Jego syn – Zbigniew zdaniem Galla Anonima był z nieprawego łoża, ponieważ jego rodzice nie byli po ślubie kościelnym. 

 

Zbigniew

Książę Zbigniew był synem Władysława Hermana, nie ma jednak pewności co do tego, kto był jego matką. Zbigniew nie pochodził ze związku uznanego przez kościół, ponieważ Herman i jego żona pobrali się zgodnie z tradycyjnym obrzędem słowiańskim. Ten brak uznania ze strony Kościoła mocno zaważył na pozycji Zbigniewa. Brak prestiżu widać było nawet w imieniu, ponieważ „Zbigniew” nie było imieniem książęcym. Dopóki żył dziadek księcia, Zbigniew mógł cieszyć się pełnią książęcych przywilejów. Gdy jednak Herman objął władzę, względy polityczne nakazywały zawarcie ślubu z księżniczką według obrządku chrześcijańskiego.

 

Bolesław III Krzywousty

Bolesław Krzywousty urodził się 20 sierpnia 1086 roku. W latach 1102-1107 był księciem śląskim, małopolskim i sandomierskim. Pochodził z dynastii Piastów, był synem Władysława I Hermana i Judyty czeskiej, córki króla Czech Wratysława II. Pamiętny swoich walk z braćmi, podzielił Polskę między swych synów. Tym samym przyczyniając się do powstania okresu zwanego Rozbiciem Dzielicowym. W celu ułatwienia Bolesławowi przyszłego przejęcia władzy, które mogło przysporzyć mu nieco kłopotów, Władysław Herman zdecydował o skierowaniu swojego starszego syna – Zygmunta do klasztoru saskiego.

 

Henryk II Pobożny

Henryk Pobożny był synem Henryka Brodatego i Jadwigi. Po swoim ojcu odziedziczył księstwo śląskie, krakowskie oraz wielkopolskie i władał tymi ziemiami od 1238 do 1241 roku. Żoną Henryka była córka króla czeskiego Przemysła Ottokara księżniczka Anna. Małżeństwo Henryka było udane, a Anna za namową swojej teściowej oddawała się dobroczynności i praktykom dewocyjnym. Henryk i Anna doczekali się w sumie dwanaściorga dzieci. Synów Henryk miał czterech: Bolesława Łysego Rogatkę, Henryka Białego, Konrada i Władysława.

 

Bolesław V Wstydliwy

Bolesław Wstydliwy urodził się 21 czerwca 1226 roku jako syn Leszka Białego i księżniczki ruskiej Grzymisławy. Półtora roku po narodzinach księcia Leszek Biały został zamordowany w Gąsawie. Matka Bolesława przyjęła tytuł ductrix Cracoviae et Sandomiriae, potem nazywała się także ducissa Poloniae – miało to podkreślić jej pretensje do zwierzchnictwa nad całym państwem polskim, do czego dążył również jej mąż. Grzymisława była najważniejszą doradczynią Bolesława – księżna zmarła w 1258 roku. 

 

Leszek II Czarny

Leszek Czarny był synem Kazimierza Kujawsko-Łęczyckiego i wnukiem Konrada Mazowieckiego. Jego matką była Konstancja, córka Henryka Pobożnego. Po śmierci Konstancji Kazimierz ożenił się po raz drugi, co stało się przyczyną ochłodzenia stosunków między ojcem a synem. Leszek porozumiał się z przeciwnikami Kazimierza, a szczególnie bliskie kontakty łączyły go z Bolesławem Wstydliwym. W 1260 roku, gdy sytuacja Kazimierza stała się wyjątkowo trudna, Leszek zażądał dla siebie dzielnicy łęczyckiej, przekształconej później na ziemię sieradzką.

 

Władysław II Wygnaniec

Władysław II Wygnaniec urodził się w 1105 roku. Był pierworodnym synem Bolesława Krzywoustego i jego pierwszej żony Zbysławy, córki księcia kijowskiego Świętopełka II. Zgodnie z testamentem Bolesława Krzywoustego, po jego śmierci Władysław otrzymał Śląsk oraz dzielnicę senioralną z Krakowem i Gnieznem. Jeszcze przed śmiercią ojca, w 1125 roku, Władysław ożenił się z niemiecką księżniczką Agnieszką. Prawdopodobnie już wtedy otrzymał Śląsk jako własną dzielnicę. 

 

Mieszko III Stary

W 1138 roku trzeci z synów Bolesława KrzywoustegoMieszko dostał obszar Wielkopolski zachodniej z Poznaniem. Był oddanym wspólnikiem dla swojego starszego brata - Bolesława do momentu jego śmierci. W 1146 r. wziął udział w walkach, a rok później po strąceniu Władysława dowodził Polskim oddziałom w saskiej krucjacie na Słowian połabskich. Miał udział przy zawiązaniu porozumienia Bolesława Kędzierzawego z Fryderykiem Barbarossą, co miało miejsce w 1172 roku. Stawał się członkiem rodzin królewskich różnych krajów dzięki małżeństwom swoich dzieci z książętami ruskimi, czeskimi, saskimi, lotaryńskimi oraz pomorskimi.

 

Kazimierz II Sprawiedliwy

Kazimierz Sprawiedliwy był najmłodszym synem Bolesława Krzywoustego. Urodził się około 1138 roku, prawdopodobnie jeszcze za życia swojego ojca. Do 1145 roku Kazimierzem opiekowała się jego matka, po jej śmierci pieczę nad młodym księciem przejął brat Bolesława. W 1157 roku Kazimierz jako zakładnik trafił do Niemiec, ale pozostał tam tylko przez kilka lat. Po swoim poległym bracie Henryku odziedziczył małą dzielnicę wiślicką i jako książę Wiślicy starał się nadać jej większe znaczenie.

 

Leszek Biały

Leszek Biały był synem Kazimierza Sprawiedliwego i Heleny, księżniczki znojemskiej. Na księcia krakowskiego wybrano go na wiecu w 1194 roku, mimo że miał wtedy nie więcej niż osiem lat. W imieniu Leszka władzę sprawowała jego matka, ale w rzeczywistości Małopolską rządził wojewoda Mikołaj i możni krakowscy. W 1198 roku Mieszko Stary powrócił do Krakowa, a wtedy Leszek z matką przeniósł się do Sandomierza. Cztery lata później Mieszko Stary zmarł, o czym młodego księcia poinformowała delegacja panów krakowskich.

 

Władysław III Laskonogi

Ojcem Władysława Laskonogiego był Mieszko Stary. W 1202 roku Władysław został wybrany księciem wielkopolskim i krakowskim, jednak władzę w Małopolsce sprawował bardzo krótko, bo już w 1206 roku Wawel zajął Leszek Biały. Władysław skupił swoją uwagę na Pomorzu. W 1187 roku regentką była jego siostra Anastazja, po niej władzę przejęli siostrzeńcy Władysława. Laskonogi chciał przejąć kontrolę nad siostrzeńcami, ale przeciwko takim działaniom byli władcy Danii. Władysław, który wciąż planował przejęcie Pomorza, oddał Henrykowi Brodatemu Kalisz w zamian za ziemię lubuską.

 

Mieszko IV Plątonogi

Mieszko Plątonogi urodził się około 1146 roku, a zmarł w roku 1211. Był władcą z dynastii Piastów, księciem raciborskim, księciem opolskim, a od 1210 roku zwierzchnim księciem Polski. Jego ojcem był Władysław II Wygnaniec. Gdy jego ojciec zmarł w 1159 roku, Mieszko mógł wrócić do własnej prowincji. W 1163 roku, dzięki wstawiennictwu cesarza, Mieszko i jego brat odzyskali Śląsk. W 1177 roku Mieszko wymusił na swoim bracie opuszczenie Wrocławia, po czym poparł Mieszka III Starego, a rok później wsparł jego konkurenta Kazimierza II Sprawiedliwego.

 

Henryk I Brodaty

Henryk Brodaty był synem księcia śląskiego Bolesława Wysokiego i Adelajdy z Sulzbachu. Uważany jest za jednego z najwybitniejszych władców polskich z czasów rozbicia dzielnicowego. Główną troską Henryka w trakcie jego rządów były wewnętrzne sprawy Śląska. Popierał osadnictwo i rozwój górnictwa, dążył też do gospodarczego rozwoju swojego księstwa. Sprowadził na Śląsk górników z Niemiec, i dzięki temu na Śląsku można było wydobywać złoto. Duże zasoby cennego kruszcu umożliwiły przeprowadzenie reformy monetarnej. 

 

Konrad I Mazowiecki

Konrad Mazowiecki był księciem mazowieckim, łęczyckim i sieradzkim, przez krótki czas panował także w Krakowie. Jego rodzicami byli Kazimierz Sprawiedliwy i Helena. Do 1202 roku Konradem opiekowała się matka, potem książę odziedziczył po ojcu Mazowsze i Kujawy. Jego żoną została ruska księżniczka Agafia. Konrad dorastał w czasach, gdy Polska podzieliła się na wiele niezależnych księstw, chociaż Kraków zachował swój szczególny status. Konrad rządził Mazowszem, ale przez całe życie pragnął zasiąść na tronie Krakowa.

 

Bolesław II Rogatka

Bolesław Rogatka był najstarszym synem Henryka Pobożnego i księżniczki czeskiej Anny. Urodził się między 1220 a 1225 rokiem. Pierwszą żoną Bolesława była hrabianka anhalcka Jadwiga, która urodziła mu ósemkę dzieci. Jadwiga zmarła w 1259 roku, a drugą żoną księcia została księżniczka pomorska Eufemia. Ich małżeństwo nie było udane i zakończyło się odejściem księżniczki. Po śmierci Pobożnego na polach legnickich w 1241 roku, Bolesław odziedziczył Dolny Śląsk, ziemię krakowską, część Wielkopolski i ziemię lubuską.

 

Henryk IV Probus

Henryk Probus urodził się w 1257 albo 1258 roku. Był jedynym znanym synem księcia wrocławskiego Henryka III, syna Henryka Pobożnego, oraz Judyty, córki Konrada Mazowieckiego. Judyta była wcześniej żoną Mieszka Otyłego i zmarła zaraz po urodzeniu Henryka. Po śmierci ojca w 1266 roku Henryk Probus odziedziczył całe księstwo, ale ponieważ był jeszcze nieletni, rządy nad księstwem przejął jego stryj Władysław, arcybiskup salzburski. Stryj wysłał bratanka na dwór czeskiego króla w Pradze, gdzie młody Probus skosztował wykwintnego życia dworskiego, które niezwykle przypadło mu do gustu.

 

Przemysł II

Przemysł II był synem Przemysła I oraz córki Henryka Pobożnego Elżbiety. Przemysł II przyszedł na świat już po śmierci swojego ojca, dlatego jego wychowaniem zajął się stryj, książę wielkopolski Bolesław Pobożny. Bolesław nie doczekał się prawowitego potomka płci męskiej, więc w roli swojego następcy widział właśnie bratanka. Przemysł II od najmłodszych lat był przygotowywany do rządzenia. Brał udział w objazdach kraju, w 1272 roku dowodził wojskiem podczas wyprawy przeciwko Brandenburgii.

 

Przemyślidzi

Przemyślidzi to pierwsza dynastia czeska, która rozpoczęła swoje panowanie na przełomie VIII i IX wieku i rządziła do 1306 roku. Legendarnym protoplastą rodu Przemyślidów był Przemysł, mąż Libuszy, która założyła Pragę i władała Czechami. Po klęsce Węgier w 955 roku Przemyślidzi zajęli Słowację i Morawy, a potem rozciągnęli swoje wpływy na Śląsk i kraj Wiślan, dzięki czemu udało się im utworzyć najsilniejsze państwo słowiańskie. Pierwszym chrześcijańskim władcą z tej dynastii był Borzywoj I, zmarły w 981 roku.

 

Bolesław IV Kędzierzawy

Bolesław Kędzierzawy urodzony w 1121 roku, był drugim synem Bolesława Krzywoustego, ale pierwszym ze związku z Salomeą, córką hrabiego Bergu. Krzywousty w swoim testamencie, przydzielił mu we władanie Mazowsze  i  Kujawy. Jako książę Mazowiecki od 1138 roku władał w Płocku. Bolesław miał dwie żony, pierwszą była Wierzchosława, córka księcia nowogrodzkiego Wszewołoda, z którą miał dwóch synów Bolesława i Leszka oraz nieznaną z imienia córkę. Po śmierci Wierzchosławy, ożenił się ponownie z Marią, z którą nie miał dzieci.

 

Władysław Łokietek

Władysław Łokietek przyszedł na świat w okresie największego rozdrobnienia Polski. Łokietek był trzecim synem księcia Kujaw, Łęczycy i Sieradza Kazimierza i jego żony Eufrozyny. Kazimierz musiał swoje księstwo podzielić między wszystkich synów, więc Władysław otrzymał władzę nad niewielką dzielnicą brzesko-kujawską. Nie były to warunki do zapoznania się z wielką polityką, ale wrodzony talent Łokietka pozwolił mu wybić się ponad przeciętność. W 1288 roku Łokietek odziedziczył po Leszku Czarnym Sieradz.

 

Kazimierz Wielki

Kazimierz Wielki był przedstawicielem rodu Piastów i ostatnim królem tej dynastii. Jego rodzicami byli Władysław Łokietek oraz córka Bolesława Pobożnego Jadwiga. Kazimierz od dziecka był wprowadzany w tajniki rządzenia. Młody królewicz uczestniczył w walkach z Krzyżakami, samodzielnie dowodził bitwą pod Kościanem i odbił z rąk książąt głogowskich zachodnie rubieże Wielkopolski. W 1331 roku Władysław Łokietek mianował go na namiestnika Wielkopolski, ziemi sieradzkiej i Kujaw. Jednak na wizerunku młodego Kazimierza pojawiły się rysy.

 

Ludwik Andegaweński

Ludwik Andegaweński urodził się w 1326 roku i był synem Karola Roberta oraz Elżbiety Łokietkówny. Gdy wstępował w 1342 roku na tron węgierski miał tylko szesnaście lat, jednak szybko dał się poznać jako dobry władca. Jego rządy zyskały na Węgrzech tak duże uznanie, że historycy dodali mu przydomek „Wielki”. O ile na Węgrzech Ludwik radził sobie bez zarzutu, o tyle jego rządy w Polsce nie są dobrze wspominane. Jak pisał ówczesny historyk Janko z Czarnkowa, „Za jego czasów nie było żadnej stałości w Królestwie Polskim ani żadnej sprawiedliwości”.

 

Jadwiga

Jadwiga Andegaweńska była trzecią córką króla Węgier Ludwika Wielkiego i Elżbiety Bośniaczki. Ludwik po śmierci Kazimierza Wielkiego objął także tron polski. Kazimierz nie zostawił po sobie syna, a Ludwik, jako wnuk króla Władysława Łokietka i syn Elżbiety Łokietkówny, miał największe prawa do dziedziczenia tronu. Początkowo tron w Polsce miała przejąć starsza Maria, ale po śmierci króla stało się inaczej. Mężem Marii był Zygmunt Luksemburski, którego nie akceptowała polska szlachta, duchowieństwo i mieszczaństwo.

 

Władysław Jagiełło

Władysław II Jagiełło urodził się około 1362 roku. Był synem Olgierda i jego drugiej małżonki Julianny, córki księcia twerskiego Aleksandra. Władysław był królem Polski i wielkim księciem litewskim. Założył w Polsce dynastię Jagiellonów. Na tron książęcy w Wilnie wstąpił w 1377 roku, zaraz po śmierci swojego ojca. Po przejęciu tronu odsunął od władzy współksięcia Kiejstuta. W 1385 roku zawarł w Krewie unię z Polską. Aby Władysław Jagiełło mógł zasiąść na tronie polskim, musiał najpierw przyjąć chrzest, poddać chrystianizacji całą Litwę i pojąć za żonę króla Polski Jadwigę.

 

Władysław Warneńczyk

Władysław Warneńczyk urodził się 31 października 1424 roku w Krakowie. Warneńczyk w 1434 został królem Polski i najwyższym księciem litewskim, od 1440 pełnił też funkcję króla Węgier jako I. Ulászló. Władysław Warneńczyk był starszym synem Władysława Jagiełły i Zofii Holszańskiej. Władysław nie przyjął tronu Litwy, więc księciem litewskich został obrany młodszy brat Władysława, Kazimierz Jagiellończyk. Gdy w 1434 roku zmarł Władysław II Jagiełło, młody Władysław III miał zaledwie 10 lat.

 

Jan Olbracht

Jan Olbracht urodził się 27 grudnia 1459 roku w Krakowie jako syn Kazimierza Jagiellończyka i Elżbiety Habsburskiej. Jego wychowawcami byli Jan Długosz i Kallimach. W 1492 roku Olbracht został koronowany na króla Polski, w latach 1491-1498 nosił także tytuł księcia głogowskiego. Gdy w 1490 roku zmarł Maciej Korwin, Olbracht, mając poparcie szlachty węgierskiej, starał się przejąć tron Węgier. Jego konkurentem był własny brat, król Czech Władysław, popierany przez magnaterię. 1 stycznia 1492 roku Jana Olbrachta pokonał pod Preszowem węgierski magnat Stefan Zapolya.

 

Zygmunt Stary

Zygmunt Stary urodził się pierwszego stycznia 1467 roku. Był synem Kazimierza Jagiellończyka i Elżbiety Rakuszanki. W 1506 roku został królem Polskim i wielkim księciem litewskim. W 1512 roku ożenił się z siostrą króla węgierskiego Barbarą Zapolyą, drugą jego żoną została w 1518 roku włoska księżniczka Bona Sforza. Z tego drugiego małżeństwa narodził się Zygmunt, przyszły król polski. Zygmunt Stary w 1498 roku przejął księstwo głogowskie, a trzy lata później także księstwo opawskie. W 1504 roku został namiestnikiem Łużyc i Śląska, ale po koronacji na króla Polski musiał zrezygnować z księstw śląskich.

 

Aleksander Jagiellończyk

Aleksander Jagiellończyk urodził się 5 sierpnia 1461 roku w Krakowie. Był to czwarty syn Kazimierza Jagiellończyka i Elżbiety Habsburskiej. W 1492 roku Aleksander został wielkim księciem litewskim, w 1501 roku koronowano go na króla Polski. W latach 1492-1494 prowadził wojnę z Moskwą. Sześć lat później wybuchł nowy konflikt, a w 1503 roku Litwa straciła na rzecz Moskwy cały region nad środkowym Dnieprem. Kraj doznał poważnych zniszczeń ze strony zagonów tatarskich. Po śmierci Jana Olbrachta Aleksander chciał zasiąść na tronie Polski, musiał jednak zdobyć mocne poparcie ze strony możnych.

 

Kazimierz Jagiellończyk

Kazimierz Jagiellończyk przejął tron polski po Władysławie III. Po śmierci tego monarchy zjazd w Sieradzu zdecydował o koronacji Kazimierza na nowego króla, ten jednak zwlekał ze swoim przyjazdem do Krakowa, chcąc uzyskać władzę królewską na swoich warunkach, tak by móc sprawować realną władzę. Koronacja Kazimierza Jagiellończyka miała miejsce w 1447 roku, ale już rok wcześniej Kazimierz podpisał akt, na mocy którego Polska i Litwa miały współpracować ze sobą na całkowicie równych zasadach. 

 

Zygmunt August

Zygmunt August urodził się w Krakowie 1 lipca 1520 roku. Był synem Zygmunta Starego i włoskiej księżniczki Bony Sforzy. W 1543 roku Zygmunt ożenił się z Elżbietą, córką Ferdynanda I Habsburga. Gdy pierwsza żona zmarła, Zygmunt w 1547 roku potajemnie ożenił się z Barbarą Radziwiłłówną. Po jej śmierci wstąpił w związek małżeński z siostrą pierwszej żony, Katarzyną Austriacką. W 1522 roku Zygmunt August przyjął tytuł wielkiego księcia litewskiego. W 1529 roku został królem Polski, a jego koronacja odbyła się rok później.

 

Henryk Walezy

Henryk Walezy był czwartym synem króla Francji Henryka II i Katarzyny Medycejskiej. Przyszedł na świat 19 września 1551 roku. Na chrzcie przyszły król Polski otrzymał imiona Aleksander Edward, imię Henryk wybrano dopiero podczas bierzmowania w 1565 roku. Francja w tym okresie była ogarnięta walkami między katolikami i hugenotami, co pozwoliło Henrykowi wykazać swoje wojskowe umiejętności. Henryk słynął z szybkiego podejmowania decyzji i wielkiej odwagi, a cechy te pomogły mu między innymi pokonać wojska hugenotów pod Jernac w 1569 roku.

 

Władysław IV

Władysław IV urodził się 9 czerwca 1595 roku. Swoją młodość Władysław spędzał głównie w Polsce, ale brał też udział w wielu zagranicznych podróżach, między innymi do Monachium, Wiednia, Brukseli i Antwerpii. Brał udział w kilku wyprawach na wschód, w tym także w wojnie moskiewskiej z 1610 roku. Władysław słynął ze swojej odwagi i rycerskości, co pomogło mu zyskać sporą popularność wśród szlachty. Gdy w 1632 roku zmarł Zygmunt III, Władysław był jedynym kandydatem do objęcia tronu, a swoje poparcie dał mu zarówno papież, jak i cesarz. Elekcja ta była najspokojniejszą w całej historii Rzeczypospolitej i w zasadzie sprowadzała się do formalnego uznania Władysława IV za króla Polski. Władysław zawarł w 1635 roku w Sztumskiej Wsi rozejm ze Szwecją, co zapoczątkowało dwudziestoletni pokój na północnej granicy kraju.

 

Stefan Batory

Stefan Batory urodził się 27 września 1533 roku w Şimleu. Był synem wojewody siedmiogrodzkiego Stefana i Katarzyny Telegdi. W 1571 roku został księciem Siedmiogrodu, w 1576 roku zasiadł na tronie polskim. Stefan Batory został sojusznikiem Jana Zygmunta Zapolyi i razem z nim toczył walki z Habsburgami. Przewodził delegacji poselskiej, która miała doprowadzić do zakończenia węgierskiej wojny domowej. Podczas tych rokowań Stefana Batorego uwięziono i internowano w Wiedniu na polecenie cesarza Maksymiliana II. Gdy Batory odzyskał wolność, powołano go na księcia Siedmiogrodu, ale w zamian za tytuł musiał zgodzić się na zależność lenną wobec Habsburgów i Turków. Zagrożenie ze strony tureckiej i naciski dworu cesarskiego zmusiły Batorego do szukania pomocy w Polsce.

 

Zygmunt III Waza

Zygmunt III Waza przyszedł na świat 20 czerwca 1566 roku. Zygmunt urodził się w czasach, gdy jego rodzice – książę szwedzki Jan i córka Zygmunta I Starego Katarzyna Jagiellonka – byli uwięzieni przez obłąkanego króla Szwecji Eryka XIV. W 1668 roku szwedzkim możnowładcom udało się w końcu obalić Eryka, dzięki czemu los książęcej rodziny uległ znaczącej poprawie. Tron po Eryku przejął ojciec Zygmunta, nazywając się Janem III. Od początku XVI wieku luteranizm był w Szwecji religią państwową, jednak Zygmunta wychowano w wierze katolickiej. Dzięki temu mógł on później ubiegać się o polski tron po śmierci Stefana Batorego, ale nie był to jego jedyny atut. Za kandydaturą Zygmunta przemawiało przede wszystkim pozyskanie Szwecji jako sojusznika we wspólnej walce przeciwko Moskwie, a w perspektywie była także możliwa unia personalna między Rzeczypospolitą a Szwecją.

 

Jan Kazimierz

Jan Kazimierz urodził się 22 marca 1609 roku. Młodość przyszłego króla była dość burzliwa. Jan Kazimierz, w stopniu pułkownika wojsk cesarskich, wziął udział w wojnie trzydziestoletniej. W 1638 roku Francja oskarżyła Jana Kazimierza o szpiegostwo, przez co spędził on dwa lata w więzieniu. W 1643 roku Jan Kazimierz trafił do rzymskiego zakonu jezuitów, a trzy lata później papież mianował go kardynałem. Jednak gdy Jan Kazimierz spostrzegł, że wysoka funkcja nie wiąże się z żadnymi korzyściami materialnymi, zrzekł się kardynalskiego tytułu i powrócił do Polski. Został wybrany królem podczas elekcji w 1648 roku, a jego koronacja miała miejsce 17 stycznia 1649 roku. Nowy król Polski od samego początku musiał się zmierzyć z bardzo trudnym problemem – na Ukrainie wybuchło powstanie kozackie, dowodzone przez Chmielnickiego.

 

Michał Korybut Wiśniowiecki

Michał Korybut Wiśniowiecki urodził się 31 lipca 1640 roku. Na tron wstąpił po abdykacji Jana Kazimierza, a za jego kandydaturą przemawiało przede wszystkim świetne pochodzenie. Ojcem Michała był Jarema Wiśniowiecki, słynny pogromca Chmielnickiego, a matka była córką wielkiego kanclerza Jana Zamoyskiego. Elekcja miała miejsce 19 czerwca 1669 roku. Jednak Michał Korybut Wiśniowiecki nie odziedziczył praktycznie żadnych zalet po swoich wielkich przodkach. Nie wyróżniał się ani walecznością, ani talentem politycznym, a realną władzę sprawował w rzeczywistości podkanclerzy koronny Andrzej Olszowski. Michał Wiśniowiecki nie panował zbyt długo, a jego rządy naznaczył upokarzający traktat buczacki z Turcją, zawarty w 1672 roku.

 

Jan III Sobieski

Jan III Sobieski urodził się w 1629 roku. Królem Polski został w 1674 roku. Był synem kasztelana krakowskiego Jakuba Sobieskiego i Teofilii Daniłowiczówny, wojewodzianki ruskiej i wnuczki hetmana Stanisława Żółkiewskiego. W 1656 roku w bitwie warszawskiej ze Szwedami dowodził własnym pułkiem – sześciotysięcznym tatarskim oddziałem posiłkowym. W 1665 roku jego żoną została Maria Kazimiera d’Arquien, niedługo potem został mianowany na marszałka koronnego. Rok później Sobieski został wybrany hetmanem polnym koronnym. Brał udział w bitwie z rokoszanami J.S. Lubomirskiego pod Mątwami, gdzie wojska królewskie zostały pokonane. W 1667 roku wyruszył na kampanię przeciwko armii tatarsko-kozackiej, która zakończył się zwycięską obroną Podhajec.

 

August II Mocny

August II Mocny był władcą z dynastii Wettinów. W 1694 roku został elektorem saskim jako Fryderyk August I, królem polskim był najpierw w latach 1697-1706, a potem znowu od roku 1709. Rok po tym, jak przejął tron elektorski , mianowano go naczelnym dowódcą armii cesarza Leopolda I – w tym okresie prowadził walki na Węgrzech przeciwko Turkom. Gdy zmarł Jan III Sobieski, August Mocny rozpoczął starania o przejęcie polskiego tronu. W tym celu zabiegał o poparcie na europejskich dworach i wśród polskiej szlachty, a żeby stać się bardziej wiarygodnym kandydatem, przeszedł na wiarę katolicką. Podczas elekcji 27 czerwca 1697 roku August, kandydat mniejszości walczący z Francuzem, księciem Conti Franciszkiem de Bourbon, na czele wojska wkroczył do Polski, zaprzysiągł pacta conventa i doprowadził do własnej koronacji na Wawelu.

 

Stanisław Leszczyński

Stanisław Leszczyński urodził się w 1677 roku jako potomek jednego ze znaczniejszych rodów wielkopolskich. Jak wielu innych polskich magnatów, Stanisław jako młody człowiek wiele podróżował po Europie. W latach 1695-1696 przebywał między innymi we Włoszech, Francji i Niemczech. Dzięki tym wojażom nabrał ogłady, poszerzył swoje horyzonty i poznał wielu członków elity z zachodniej Europy. Te znajomości bardzo się przydały Stanisławowi gdy został on zmuszony do opuszczenia kraju w późniejszych latach. 3 października 1704 roku Stanisław Leszczyński został koronowany na króla Polski. Nie został on jednak wybrany w elekcji – nazwisko nowego króla ogłosił władca Szwecji Karol XII. Karol chciał zdetronizować dotychczasowego króla Polski, wybranego drogą elekcji Augusta II Wettyna.

 

August III Sas

August III Sas urodził się 7 października 1696 roku w Dreźnie. Na polskim tronie zasiadł nie do końca w zgodzie z prawem. Gdy w 1733 roku zmarł August II, szlachta polska wybrała na nowego króla Stanisława Leszczyńskiego. Rosnąca w siłę Rosja wysłała wówczas do Polski swoje wojska i dzięki ich wsparciu część szlachty ogłosiła nowym władcą Augusta. W obronie Leszczyńskiego zawiązała się konfederacja dzikowska, która jednak nie była w stanie pokonać rosyjskich oddziałów. Leszczyński musiał uciec z Polski, a na tronie zasiadł August III Sas. Okoliczności przejęcia władzy w Rzeczypospolitej nie przysporzyły mu popularności, więc odnoszono się wobec niego z ostentacyjną nieufnością. Niezadowolony z takiego obrotu sprawy August w podobny sposób zaczął traktować swoich poddanych.

 

Stanisław August Poniatowski

Stanisław August Poniatowski urodził się 17 stycznia 1732 roku w Wołczynie. Był szóstym dzieckiem Stanisława Poniatowskiego i Konstancji Czartoryskiej. Ojciec Augusta był członkiem średniej szlachty, ale szybko udało się mu zdobyć silną pozycję w stronnictwie Familii Czartoryskich, która działała w czasach panowania Augusta III. Ukoronowaniem działań Poniatowskiego było zdobycie w 1752 roku tytułu kasztelana krakowskiego, najwyższego świeckiego urzędu w Polsce. Dzięki wysokiej pozycji ojca, Stanisław August mógł odebrać staranne wykształcenie, które odegrało potem bardzo ważną rolę w rządach polskiego króla. Popierany przez Familię i carycę Katarzynę, Stanisław Poniatowski został wybrany królem Polski we wrześniu 1764 roku.

 

Chrzest Polski - 966 r.

Chrzest Polski był procesem długotrwałym, który w 966 roku rozpoczął Mieszko I, co pozwoliło mu na włączenie się do gry politycznej w chrześcijańskiej Europie. Nie da się ukryć, że Mieszko I zdecydował się na chrzest raczej ze względów politycznych, aniżeli duchowych. Coraz więcej państw ościennych wkraczało w orbitę kultury chrześcijańskiej. Aby więc liczyć się na arenie międzynarodowej również państwo Mieszka I, musiało zdecydować się na ten krok.  Chrzest Polski był dopełnieniem rządów Mieszka I, który zdążył już dobrze zorganizować nowo powstałe Państwo.

 

Zjazd Gnieźnieński - 1000 r.

Zjazd gnieźnieński odbył się między 7 a 15 marca 1000 roku, z okazji pielgrzymki Cesarza Ottona III do grobu św. Wojciecha. Zjazd był okazją zarówno dla Ottona III jak i Bolesława Chrobrego do wprowadzenie politycznych planów w życie, ale również do pozyskania ważnego sojusznika. Głównym celem podróży Cesarza Ottona III była chęć odwiedzenia grobu świętego Wojciecha, który był przyjacielem Cesarza. Po odwiedzeniu grobu Cesarz spotkał się z Bolesławem Chrobrym w Gnieźnie. Głównym celem podróży Cesarza Ottona III była chęć odwiedzenia grobu świętego Wojciecha, który był przyjacielem Cesarza.

 

Bitwa Pod Grunwaldem - 1410 r.

Bitwa pod Grunwaldem była jedną z najbardziej znaczących bitew w dziejach Rzeczpospolitej i średniowiecza. Od jej wyniku zależała nie tylko przyszłość Polski i Litwy ale także układ sił w średniowiecznej Europie.  Osłabienie przeciwnika leżało zarówno w interesie jednej jak i drugiej strony konfliktu. Dlatego działania wojenne podjęto już na rok przed samą bitwą.Od początku pojawienia się Zakonu Krzyżackiego na ziemiach Polskich a więc od roku 1225, Krzyżacy pragnęli wybudować potężne państwo we wschodniej Europie. Kiedy przejęli władzę nad Prusami, ich miecze zwróciły się w kierunku Litwy, co było jedną z przyczyn Unii polsko-litewskiej. 

 

Hołd Pruski - 1525 r.

Hołd Pruski był jednym z ważniejszych wydarzeń w XVI wiecznej Europie. Wcześniejsze wydarzenia związane z Hołdem Pruskim, miały bowiem bezpośredni wpływ na zakończenie działalności Zakonu Krzyżackiego i utworzenia Prus Książęcych. Tym samym Albrecht Hohenzollern, notabene siostrzeniec Zygmunta Starego,  był ostatnim Wielkim Mistrzem Zakonu Krzyżackiego i pierwszym Księciem – luterańskiego Księstwa Pruskiego. Bezpośrednią przyczyną Hołdu Pruskiego była wojna polsko-krzyżacka z lat 1519-1521 – zakończona zawieszeniem broni. Przed wybuchem konfliktu ówczesny Wielki Mistrz Krzyżacki Albrecht Hohenzollern, szukając pretekstu do konfliktu wysunął niemałe żądania względem Rzeczpospolitej.

 

Unia Lubelska - 1569 r.

Unia Lubelska została zawarta 1 lipca 1569 roku, pomiędzy Koroną Królestwa Polskiego a Wielkim Księstwem Litewskim. Była to jedyna tego rodzaju umowa na świecie, którą połączyła dwa odrębne Państwa w jedno zwane Rzeczpospolitą Obojga Narodów. Pierwsza Unia polsko-litewska została zawarta 14 sierpnia 1385 roku, na jej mocy Korona Polska i Wielkie Księstwo Litewskie miały wspólnego władcę. Przez następne dwieście lat, Unia ta była zacieśniania a następnie rozluźniania, aż ostatecznie podpisano Unię Lubelską. Główną przyczyną wzmocnienia Unii był brak królewskiego potomka, który kontynuowałby dzieło Jagiellonów.

 

Powstanie Chmielnickiego - 1648-1658 r.

Zła sytuacja ekonomiczna Kozaków mieszkających w Rzeczpospolitej, zmuszała ich do radykalnych kroków jakimi były powstania. Po stłumieniu kozackiego buntu Pawluka (1638 roku), Kozaków dotknęły kolejne represje, które jeszcze bardziej komplikowały ich życie. Zmniejszenie rejestru Kozaków do 6 tysięcy, przyczyniło się do zwiększenia niechęci wobec Korony. Mimo napiętej sytuacji król Władysław IV Waza potrafił utrzymać Kozaków w ryzach. Sztuka ta udawała mu się przez dziesięć kolejnych lat. Istotnym czynnikiem w polityce Władysława IV Wazy była obietnica wszczęcia wojny z Imperium Osmańskim, w którym Kozacy mieli odgrywać podstawową rolę.

 

Konstytucja 3 Maja -1791 r.

Konstytucja 3 Maja – uchwalona została 3 maja 1791 roku.  Konstytucja 3 Maja regulowała prawo Rzeczpospolitej Obojga Narodów, wprowadzając ład do zanarchizowanych rządów magnaterii i szlachty. Autorami Konstytucji 3 Maja byli Król Stanisław August Poniatowski, Ignacy Potocki i Hugo Kołłątaj. Nie obeszło się bez przeszkód podczas uchwalania Konstytucji. W czasie obrad Sejmu Czteroletniego wielu posłów, pracujących na zlecenie państw ościennych (Rosji, Prus czy Austrii) , sprzeciwiało się powołaniu ustawy zasadniczej. Okazja nadarzyła się 3 Maja 1791 roku, wówczas wielu przeciwników konstytucji nie powróciło jeszcze z Wielkanocnego urlopu. Po siedmiogodzinnych obradach Sejm zatwierdził konstytucję, a król Stanisław August Poniatowski ją podpisał.  Twórcy Konstytucji 3 Maja określili ją jako „ostatnią wolę i testament gasnącej Ojczyzny”.

 

Bitwa pod Wiedniem - 1683 r.

Bitwa pod Wiedniem uznawana jest za największa zwycięską bitwę wojsk chrześcijańskich nad armią muzułmańską. Bitwa pod Wiedniem została stoczona 12 września 1683 roku, przez połączone siły polsko-austriackie pod dowództwem króla Polski Jana III Sobieskiego. Zwycięstwo to zakończyło ofensywną politykę Imperium Osmańskiego względem chrześcijańskiej Europy. Niestety oprócz prestiżu nie przyniosło Polsce żadnych innych korzyści.