Wielkopolska, może pochwalić się wieloma odmianami strojów ludowych, charakterystycznych dla danej społeczności. I tak znajdziemy tu strój z Dąbrówki Wielkopolskiej zwany strojem lubuskim, ponad to strój biskupiański, strój szamotulski, strój bamberski i wiele innych strojów ludowych. Do regionu Wielkopolski zaliczyliśmy również Kujawy, ziemie dobrzyńską i ziemie chełmińską, oraz ziemię sieradzką, na których występuje kilka odmian stroju ludowego.
 

 

Strój Lubuski

Tradycyjny, ludowy strój lubuski zachował się do połowy ubiegłego wieku tylko na obszarach peryferyjnych, między Babimostem a Międzyrzeczem. Najwięcej osób ubierało się w tradycyjny sposób w miejscowości Dąbrówka oraz w kilku okolicznych wioskach. Mężczyźni nosili kilka rodzajów nakryć głowy, w zależności od tego, czy był to strój codzienny czy świąteczny. Do pracy zakładano najczęściej kapelusze słomiane, z szerokim rondem i stożkowatą główką. Kapelusze ozdabiano czarną wstążką wokół główki. Innym typowym nakryciem głowy była czapka nazywana maciejówką albo poznanionką – kupowało się je głównie w Poznaniu.

 

Strój Biskupiański

Wszyscy mieszkańcy Biskupizny ubierali się praktycznie tak samo, a jedyna różnica między ubiorem bogatych gospodarzy a biednych chłopów, polegała na używaniu materiałów różnej jakości i na ilości warstw ubrań, jaką na siebie zakładano. Największe zmiany w stroju biskupińskim miały miejsce po wojnie, kiedy to zaczęto stosować włókna sztuczne w miejsce naturalnej wełny, bawełny czy jedwabiu. Wtedy też zaczęto stosować bardziej uproszczony krój stroju oraz wprowadzono ozdobny haft, który przed 1939 rokiem był na tych terenach praktycznie nieznany.

 

Strój Szamotulski

W okręgu szamotulskim mężczyźni jako nakrycie głowy nosili najczęściej kapelusze albo czapki rogatywki. Kapelusze wykonywało się głównie z filcu. Rondo kapelusza było raczej wąskie, główka prosta, a denko wtłaczało się do środka po założeniu kapelusza. Kapelusze przepasywano czarną wstążką wiązaną po lewej stronie w kokardę. Młodzi mężczyźni dodatkowo ozdabiali swoje kapelusze kolorowymi piórami albo kwiatami. Do szycia czapki rogatywki wykorzystywano ten rodzaj sukna, jaki stosowało się przy kaftanach czy katanach.

 

Strój Kujawski

Strój kujawski wyszedł z użycia na tyle szybko i definitywnie, że placówkom muzealnym nie udało się nawet skompletować całego zestawu. Zebrano jedynie poszczególne części stroju kujawskiego. Męski kapelusz był koloru czarnego i przypominał cylinder ze sztywną główką zwężającą się ku dołowi i wąskim rondem. Główka kapelusza była opasana czarną wstążką. Na kapelusze mogli sobie pozwolić tylko bogatsi gospodarze, a ci ubożsi nosili na głowach rogatywki, nierzadko ozdobione pawim piórem. Koszula męska była szyta według kroju poncho, miała długie rękawy wszywane w mankiet i wysoki, wykładany kołnierz.

 

Strój Sieradzki

Tradycyjny strój sieradzki zanikał powoli, zarówno w przypadku męskiej, jak i damskiej garderoby. W przypadku mężczyzn dłużej zachował się strój roboczy, a z ubioru świątecznego najpóźniej zniknęły portki z fartuszkiem, lniane koszule i kaszkiet. Damski strój świąteczny najdłużej przetrwał w okolicach Sieradza i Widawy, gdzie noszono go jeszcze w latach 50-tych XX wieku.