Okres panowania Jagiellonów nazywany jest  Złotym Wiekiem Rzeczpospolitej. W owym czasie Polska powiększyła swoje terytorium, na następne stulecia uporała się z najgroźniejszymi rywalami. Wzmocniła swoja pozycję militarno-polityczną. Jagiellonowie okazali się dobrymi strategami i politykami. Ostatecznie Jagiellonom nie udało się wygrać walki o prymat w Europie z Habsburgami. Niemniej Jagiellonowie pozostawili po sobie jedno z największych i najpotężniejszych państw, które przez kolejne stulecia broniło Europy przed Osmańską i Tatarską nawałnicą. 

 

Władysław Jagiełło

Władysław II Jagiełło urodził się około 1362 roku. Był synem Olgierda i jego drugiej małżonki Julianny, córki księcia twerskiego Aleksandra. Władysław był królem Polski i wielkim księciem litewskim. Założył w Polsce dynastię Jagiellonów. Na tron książęcy w Wilnie wstąpił w 1377 roku, zaraz po śmierci swojego ojca. Po przejęciu tronu odsunął od władzy współksięcia Kiejstuta. W 1385 roku zawarł w Krewie unię z Polską. Aby Władysław Jagiełło mógł zasiąść na tronie polskim, musiał najpierw przyjąć chrzest, poddać chrystianizacji całą Litwę i pojąć za żonę króla Polski Jadwigę.

 

Aleksander Jagiellończyk

Aleksander Jagiellończyk urodził się 5 sierpnia 1461 roku w Krakowie. Był to czwarty syn Kazimierza Jagiellończyka i Elżbiety Habsburskiej. W 1492 roku Aleksander został wielkim księciem litewskim, w 1501 roku koronowano go na króla Polski. W latach 1492-1494 prowadził wojnę z Moskwą. Sześć lat później wybuchł nowy konflikt, a w 1503 roku Litwa straciła na rzecz Moskwy cały region nad środkowym Dnieprem. Kraj doznał poważnych zniszczeń ze strony zagonów tatarskich. Po śmierci Jana Olbrachta Aleksander chciał zasiąść na tronie Polski, musiał jednak zdobyć mocne poparcie ze strony możnych.

 

Władysław Warneńczyk

Władysław Warneńczyk urodził się 31 października 1424 roku w Krakowie. Warneńczyk w 1434 został królem Polski i najwyższym księciem litewskim, od 1440 pełnił też funkcję króla Węgier jako I. Ulászló. Władysław Warneńczyk był starszym synem Władysława Jagiełły i Zofii Holszańskiej. Władysław nie przyjął tronu Litwy, więc księciem litewskich został obrany młodszy brat Władysława, Kazimierz Jagiellończyk. Gdy w 1434 roku zmarł Władysław II Jagiełło, młody Władysław III miał zaledwie 10 lat.

 

Kazimierz Jagiellończyk

Kazimierz Jagiellończyk przejął tron polski po Władysławie III. Po śmierci tego monarchy zjazd w Sieradzu zdecydował o koronacji Kazimierza na nowego króla, ten jednak zwlekał ze swoim przyjazdem do Krakowa, chcąc uzyskać władzę królewską na swoich warunkach, tak by móc sprawować realną władzę. Koronacja Kazimierza Jagiellończyka miała miejsce w 1447 roku, ale już rok wcześniej Kazimierz podpisał akt, na mocy którego Polska i Litwa miały współpracować ze sobą na całkowicie równych zasadach. 

 

Jan Olbracht

Jan Olbracht urodził się 27 grudnia 1459 roku w Krakowie jako syn Kazimierza Jagiellończyka i Elżbiety Habsburskiej. Jego wychowawcami byli Jan Długosz i Kallimach. W 1492 roku Olbracht został koronowany na króla Polski, w latach 1491-1498 nosił także tytuł księcia głogowskiego. Gdy w 1490 roku zmarł Maciej Korwin, Olbracht, mając poparcie szlachty węgierskiej, starał się przejąć tron Węgier. Jego konkurentem był własny brat, król Czech Władysław, popierany przez magnaterię. 1 stycznia 1492 roku Jana Olbrachta pokonał pod Preszowem węgierski magnat Stefan Zapolya.

 

Zygmunt August

Zygmunt August urodził się w Krakowie 1 lipca 1520 roku. Był synem Zygmunta Starego i włoskiej księżniczki Bony Sforzy. W 1543 roku Zygmunt ożenił się z Elżbietą, córką Ferdynanda I Habsburga. Gdy pierwsza żona zmarła, Zygmunt w 1547 roku potajemnie ożenił się z Barbarą Radziwiłłówną. Po jej śmierci wstąpił w związek małżeński z siostrą pierwszej żony, Katarzyną Austriacką. W 1522 roku Zygmunt August przyjął tytuł wielkiego księcia litewskiego. W 1529 roku został królem Polski, a jego koronacja odbyła się rok później.

 

Zygmunt Stary

Zygmunt Stary urodził się pierwszego stycznia 1467 roku. Był synem Kazimierza Jagiellończyka i Elżbiety Rakuszanki. W 1506 roku został królem Polskim i wielkim księciem litewskim. W 1512 roku ożenił się z siostrą króla węgierskiego Barbarą Zapolyą, drugą jego żoną została w 1518 roku włoska księżniczka Bona Sforza. Z tego drugiego małżeństwa narodził się Zygmunt, przyszły król polski. Zygmunt Stary w 1498 roku przejął księstwo głogowskie, a trzy lata później także księstwo opawskie. W 1504 roku został namiestnikiem Łużyc i Śląska, ale po koronacji na króla Polski musiał zrezygnować z księstw śląskich.